fragmenta

“Is het een vioolwedstrijd of een muziekwedstrijd?”

Mijn Sony TV bevat een digitale decoder. Daarmee kan ik de twee Vlaamse posten ontvangen, Eén en Canvas. De Telenet decoder is daarom in feite overbodig geworden. Behalve gemiddeld één keer om de twee jaar. Dan zijn er de live uitzendingen van de Koningin Elisabethwedstrijden, het ene jaar voor viool, het andere jaar voor piano. Er is ook nog een jaar voor zang en een rustjaar, maar het zijn vooral de viool en de piano die me aan het LCD-scherm kluisteren. Het was de vorige jaren wat moeilijker geworden om de finale nog live te kunnen volgen. Sinds dit jaar is dat gelukkig weer mogelijk op de nieuwe post “OP12”. Daarom hou ik mijn decoder van Telenet dus nog.

Josef Špaček en Ermir Abeshi mochten vandaag als eerste finalisten hun virtuoze kunsten laten zien. Met een zeker verwondering heb ik twee maal kunnen luisteren naar het opgelegde werk, van de Japanse componist Kenji Sakai. Persoonlijk heb ik daar niet zoveel aan. Maar twee maal Prokofiev en vooral het meeslepende vioolconcerto van Sibelius en ook het vioolconcerto van Tsjaikovski verheffen de avond tot een uniek feestelijk gebeuren, ver weg van het lawaai van de wereld, ondergedompeld en meegesleurd door het virtuoze spel van die jonge mannen.

Indien het een vioolwedstrijd was, dan had Josef Špaček waarschijnlijk gewonnen. Met duidelijk meer podiumervaring, een fijner afgewerkte articulatie tijdens het spelen en betere controle over de zenuwen, bracht hij technisch betere prestaties.

Indien het een muziekwedstrijd was, dan had Ermir Abeshi waarschijnlijk gewonnen. Met meer persoonlijke klemtonen, meer emotie, meer zenuwen, meer vermoeidheid maar in het laatste stuk van zijn Tsjaikovski eindelijk een glimlach en ineens heel erg bevrijd samensmeltend met de muziek tot een betoverende apotheose, dat was mooi. Net niet subliem genoeg om de winnaar te zijn, maar schitterend om deze eerste avond af te sluiten.

Morgen neem ik weer plaats in de zetel op de eerste rij in mijn privé-concertzaal. Met de hifi-installatie optimaal in de gelijkzijdige driehoek gericht naar mijn zitplaats en op het juiste volume ingesteld. Met uiteraard een stevig glas Priorat.

Het zijn nog geruchten, maar zo zou de nieuwe iPhone 5 er kunnen uitzien, met een groter 4”-scherm en een nieuw verfijnd design.

De Châteuaneuf-du-Pape die ik in 2010 gekocht heb, was een proeffles. Met veel verwachtingen, dat wel, want van 2009 heb ik nog niet veel slechte flessen gedronken. Toch had deze proeffles ergens langs de rand in de schaduw van haar nog niet prijsgegeven diepten, een potentieel om uit te groeien tot iets buitengewoons. Daarom heb ik onmiddellijk 12 flessen bijgekocht. Dit moet snel gebeuren; het is me al vaak overkomen dat ik een aantal proefflessen koop die ik dan rustig in de weken nadien op een goed moment tracht te degusteren. De winnaars blijken dan vaak zelfs niet meer in het rek te staan. Spijtige zaak, verspilling van zoveel energie.

Maar deze Châteuaneuf-du-Pape heb ik altijd een beetje gekoesterd. Van andere flessen in mijn wijnkelder zou ik er al enkele getest hebben, onder het mom “zit er evolutie in?”. Van deze Châteuaneuf-du-Pape echter had ik er nog maar één gedegusteerd, onmiddellijk na de aankoop om er zeker van te zijn dat hetzelfde potentieel in diezelfde diepte nog verscholen zat. En dat zat er.

Wanneer is een Châteuaneuf-du-Pape op zijn best ? Na 7 jaar ? Sommigen zullen dat zeggen, ja. Wijn wordt niet meer zoals vroeger gemaakt om lang te bewaren. Heel veel wijnboeren assembleren hun wijn om er reeds na enkele jaren het toppunt van te kunnen beleven. Wat ik geproefd had in de eerste fles, leek toen dit vermoeden te bevestigen.

Vanavond heb ik dus de tweede fles van 12 geopend. Mooie doorzichtige baksteen rode kleur. Soepel in het glas, helder, schitterend. Een neus vol kruiden, peper, anijs en sappige pruimen met mijn geliefkoosde zwarte drop duidelijk aanwezig. En dan in de mond … dit is jodelen in de bergen van Zwitserland. Ik ben voor het grote raam van mijn bel-étage gaan staan om mijn vreugde te delen met alle voorbijgangers op dit avondlijke lenteuur. Een aanzwellende climax in crescendo vult de mond tot in de nok met rijpe rijkdommen, het beeld van het land van melk en honing duikt op aan de verlichte horizon in het westen en het blijft maar duren, deze wijn blijft in een lange afdronk als een volrood gordijn in de opera over het podium glijden, helemaal versmolten tannines met een goddelijke moelleux ondersteund door fijnzinnige zuurtjes die fris als stemmetjes van jonge engeltjes het geheel tot een gekleurd kristallen glasraam in een hemelse gotiek verheft.

Hoe heerlijk kan een goed glas wijn zijn, in de stilte van de avond die naar de lente begint te ruiken.

Wie op Mac met Mail werkt en een tool zoekt om de productiviteit te verhogen bij het verwerken van dagelijkse stroom e-mails, die kan best nu al eens naar MailTags 3 kijken. Momenteel gratis te downloaden in beta-versie.

Het principe van MailTags 3 is eenvoudig : dit is een plug-in voor de standaard mail client van Mac. Er kunnen tags toegekend worden aan een mail, een due date, een project.

Met MailTags 3 wordt het mogelijk om de mailbox als GTD te gebruiken.

Nu nog wat instabiel, crasht soms nog, maar dat neem ik er voorlopig graag bij.

Door: Robin Smit | 6 januari 2012 | bron Macworld

Er is niets zo veranderlijk als het weer, dus het is altijd handig om op de hoogte te blijven van de laatste veranderingen hierin. Met Weatherstation Pro voor de iPad heb je in een oogopslag het weerbericht voor jouw favoriete locaties op je scherm. Waar veel apps voor het weerbericht zich focussen op het aantal functies, wordt bij WeatherStation Pro alleen essentiële informatie weergegeven. Hieronder vallen zaken als huidige temperatuur, een simpele verwachting, windrichting en de lokale tijd. Het grote voordeel hiervan is dat de interface van Weatherstation Pro heel overzichtelijk is. Bovendien oogt deze ook heel rustig door het gebruik van zachte kleuren.

In de instellingen van de app zijn enkele favoriete steden te selecteren, waarvoor Weatherstation het weerbericht moet ophalen. Wanneer je meer informatie over het weer wilt hebben, zoals luchtvochtigheid of het aantal zonuren, dan is bijvoorbeeld de app WeatherPro een betere keuze.

Kortom

Weatherstation Pro is een mooi vormgegeven iPad app voor het weerbericht. In de app zijn enkele favoriete steden in te stellen, waarvoor basis informatie over het weer wordt weergegeven. Wanneer je meer uitgebreide informatie over het weer zou willen hebben, dan is Weatherstation Pro geen goede keuze. Wanneer je een simpel en duidelijk overzicht wenst, dan biedt de app precies wat je zoekt.

score 7 / 10

1.59 EUR

Weather Station Pro in iTunes (iPad)

Een QR-code is een tweedimensionale barcode. QR staat voor Quick Response.

Met een smartphone kan je deze code scannen (= foto nemen met een speciaal programma) en dan wordt die code vertaald, meestal naar een internetadres.

In Gent werden er op de Korenmarkt in de straattegels dergelijke QR-codes aangebracht, in koperen cirkels van ongeveer 10 cm diameter, in de buurt van Blokker. Op een heel eenvoudige manier krijg je zo op je smartphone meer info over de gebouwen in de buurt, met een beetje geschiedenis erbij.

In Heusden-Zolder kan je op die manier reeds parkeren, zie artikel, bron.

Er zijn al gebouwen die een grote QR-code aan de gevel hangen om snel naar de website te kunnen surfen van het bedrijf.

Het is te verwachten dat de QR-code in 2012 definitief zal doorbreken.

Met de volgende apps kan je dit uitproberen.

iPad en iPhone

• QR Reader for iPhone
• Neoreader
• QRCode.nu
• I-nigma

Android

• QR Droid
• QR Reader for Android
• QR Code Reader/Scanner

Een goed programma om zelf QR-codes aan te maken:
QR Code Generator from the ZXing Project

iPad-gebruikers zijn tot nu toe gespaard gebleven van de bemoeienissen van Microsoft. Als het van Microsoft afhangt, zal dat binnenkort gaan veranderen.

De eerste stap is gezet : OneNote for iPad. Het is niet de moeite om daar lang te blijven bij stilstaan, want het product op zich heeft absoluut geen meerwaarde ten opzichte van andere apps die veel soepeler, vloeiender, mooier en rijker aan functies zijn.

Erger is dat binnenkort de druk zal toenemen om Microsoft-software te gaan installeren op iPad. Microsoft heeft nooit de iPad begrepen. Zij maken software vanuit de positie dat toch iedereen alle teksten in Word typt, dat alle tabelberekeningen in Excel gebeuren en alle presentaties in Powerpoint.

Het zal ongeveer vier jaar geleden zijn dat ik Microsoft definitief vaarwel heb gezegd. iMac, Macbook Air en iPad zijn nu mijn favoriete tools zowel professioneel als persoonlijk. Sindsdien is mijn levenskwaliteit drastisch toegenomen. Gedaan met elke zes maand mijn Windows herinstalleren omdat die dodelijk traag was geworden of enkel nog blauwe schermen liet zien bij het aanraken van een toets. Gedaan met reusachtige gedrochten van softwarepakketten zoals een Word, gewoon maar om een brief te typen; met een simpele editor en Markdown of in Google Docs produceer ik identiek dezelfde documenten. Met dat verschil dat ik op mijn iPad al na 1 seconde kan beginnen typen.

De iPad is een succes. Laten we dat zo houden. Microsoft, blijf van mijn iPad af.

Op deze kaart is het aantal domeinnamen per gemeente in 2010 afgebeeld op de kaart van ons land. Het is zeer waarschijnlijk dat er een verband is met economische activiteit. De kaart spreekt voor zich.

bron: dns.be en Nationaal Instituut voor de Statistiek